Амьдрах урлаг

Амьдрал бол жүжиг. Түүнд гол дүр бүтээх үү? эсвэл туслах дүр бүтээх үү? Эерэг дүр бүтээх үү, эсрэг дүрд тоглох уу? Дүрээ сайн бүтээх үү, муу бүтээх үү?

Бүгд танаас л шалтгаалах болно.

Та тохирох дүрээ олсон уу, хайсаар л явна уу?

Зүрх

Та зүрхэн дээрээ гараа тавь таныг амьдруулах гэж ямар шаргуу ажиллаж байгааг мэдэрч байна уу? Та ч ийм шаргуу байхгүй бол та зүгээр амьд мах болон хувирах болно. Таны зүрх бүхэл бүтэн 60, 70, 80 жилийн турш зосголтгүйгээр дэмий цохилсон хэрэг болно шүү дээ.

Амьдралаа бодъё доо...

Энэ үг их хувиа хичээсэн сонсогдож байна уу? Биеэ засаад гэрээ зас, гэрээ засаад төрөө зас гэдэг үг байдаг даа. Биеэ застлаа би хувиа хичээхээр шийдлээ.

Өөрийнхөө хүсэл, өрөөл бусдын зөвлөгөө бүгд л сургуульдаа үлдээд багш болчих гэж шаардаж байлаа. Залуу насны онцлог ч юм уу их л хурдан шийдвэр гаргаж сургуульдаа үлдэхээр шийдсэнсэн. Захирлын зөвлөлийн хурлаар ороход багш нар "Их цалин, сайхан амьдрал амлаад санал тавивал явчихгүй юм байгаа биз дээ?" гэхэд "үгүй ээ" гэж байсан санагдана. Одоо тэр амлалтаасаа буцах гэж байна.

Тавтай морил 2011 он

Эх орны маань нийслэлд шинэ он гарсан, төрсөн нутаг Ховдод маань он гарах арай л болоогүй энэ цаг мөчид өнгөрч буй оноо дүгнэж, ирээдүйгээ улам тодруулах үүднээс энэхүү бичлэгийг бичиж байна.

2010 он миний хувьд хамгийн дурсамж дүүрэн, чухал шийдвэрүүд гаргасан, амьдралд томоохон өөрчлөлтүүд гарсан ёстой л үйл явдлаар дүүрэн буцалсан он болж өнгөрлөө.

Яг нэг жилийн өмнө байрандаа ганцаараа он гаргах гээд байж байсан минь өчигдөр л юм шиг тодхон байна. Найз охиноо хүрээд ирэх болов уу хэмээн битүүхэндээ горьдон гиеүрч л суулаа. Хайрт минь ч ирлээ, хармаагаа хоослон байж багахан ширээ засав. Тэр үед би гэдэг хүн ертөнц дээрх хамгийн аз жаргалтай нэгэн байсан юм. Ийм л дүр төрхтэй угтсан шинэ он маань, хуучин он болон улиран одож байна.

2010 он 1 сарын 6-нд дипломынхаа жинхэнэ хамгаалалтанд орж, 1 сарын 20нд ШУТИС-КтМС гэдэг сургуулийг төгсөж бакалаврын дипломаа гардаж авснаар амьдрал минь нэгэн үеийн түүхийг дуусгаад дараагийн үедээ орж, шинэ  шинэ боломж, шинэ шинэ дурсамжуудыг амьдралын төөрөг дээр минь зурсаар л.

Сургуульдаа багшлахаар шийдэж 2 улирал хичээл зааж үзлээ. Санасныг бодвол их л хэцүү ажил байна. Энэ онд гаргасан буруу шийдвэрүүдийн нэг нь. Үүний талаар удахгүй дэлгэрэнгүй бичнэ.

6 сарын 23нд бичсэн Twitter - н direct message томоохон эргэлтийг авч ирсэн юм. Агуу бүхэн энгийн зүйлээс эхэлдэг гэгчээр миний хувьд агуу үйл явдал энэ л зурвасаар эхэлсэн. Би үнэхээр хүсэж мөрөөдөж байсан ажилдаа орсон. Монголын төлөө ажиллаж, Монголдоо баялаг бүтээж, Монголдоо сайхан амьдрах боломж надад бүрдэж байна. Соёл-Эрдэнэ ахын "залуу хүнд маш их боломж гарч ирнэ алдалгүй л барьж авах хэрэгтэй" гэсэн жиргээ үнэхээр үнэн болох нь улам бүр батлагдсаар.

11 сарын 2нд хүүтэй боллоо. Амьдралын хамгийн баяр баясгалантай, дурсамжтай өдөр. Үгээр илэрхийлж боломгүй гэдэг шиг тэрхэн цаг мөчид тийм л аз жаргал, амар амгаланд умбаж байлаа. Бичих гэхлээр үнэхээр авьяас дутаж байна.

Хэзээ ч уучилж боломгүй алдаа дутагдал, хэзээ ч мартамгүй сайхан үйл явдал, сайн муу, жаргал зовлон хосолсон нэгэн оныг ардаа үдлээ. Гаргасан алдаагүй давталгүй, амжилтаа ахиулан ҮРГЭЛЖ УРАГШ ТЭМҮҮЛСЭН, аз жаргалыг мэдэрсэн сайхан он байна гэдэгт итгэлтэй байна.

Амьдралын хүрдэнд ТАВТАЙ МОРИЛ 2011 ОН.

Би

Та хэзээ нэгэн цагт би гэж хэн бэ? Юуны тулд амьдарч, юуны тулд оршин байна вэ гэж өөрөө өөрөөсөө асууж байсан уу. Магадгүй хүн болж төрсөн минь аз гээд тэр талаар бодох хүсэлгүй байна уу? За аль ч байсан яахав. Гэхдээ би гэж хэн бэ гээд асууж байгаагүй бол дахиад нэг асуугаад үзээрэй хариулт нь тодорхойгүй боловч, тодруулж олж харсан хүн нь амжилтанд заавал хүрдэг гэдэг нь гарцаагүй үнэн болохийг дэлхийн бүх суутнууд өөрийн туршлагаараа нотлож байна. Жишээ нь Эйнштэйн, Томас Эдисон, Шекспир гээд тоочоод байвал дуусахгүй мэт...
Алдарт Эйнштэйний гол зарчим нь би л хийнэ, би л чадах ёстой. Бид биш би гэдэг ганцхан зүйл дээр тогтдог байж. Энэ нь өөрийнхөө чадвар, мэдлэг, туршлагадаа найдаж байгаагийн шинж байх. Тэр үедээ энэ хүн энэ зангаасаа болж элдвээр хэлүүлж байсан гэдэгт би үлдсэн амьдралаа дэнчин тавиад мөрийцөхөд бэлэн байна. Гэхдээ тэр муугаар хэлүүлж байсан ч мундаг хүн болж суу билэгт хүнээр тодорсон нь энэ би гэх дотор байгаа хэн ч үл олж таних бас үл мэдэх орон зайгаа зөв мэдэрснийх биз.
Та хамт олонтойгоо, найз нөхдөөрөө, гэр бүлийнхээ хамт авахуулсан зургаа харахдаа хамгийн түрүүнд хэнийг эхэлж хайдаг вэ? Мэдээж өөрийгөө л хардаг энэ чинь таны би гэх тэр хүч оршин тогтнож байгаа, арилаагүй гэдгийг нотолж байна. Та үүнийг огт анзаарахгүй байж магадгүй. Гэхдээ таны оюун бодолд програмчлагдсан мэт оршисоор байх болно.
Америкийн утасны компаниас хүмүүсийн хооронд ярьж байгаа үгэнд судалгаа хийж хамгийн түгээмэл хэрэглэгдэж байгаа үгийг тодорхойлоход би гэдэг үг хамгийн ихээр давтагдаж байв. Бас л хүний үнэлэмж хаашаа чиглэж хаана юу г эрхэмлэдэг бэ гэдгийг харуулсан судалгаа.
Би ч мөн өөрийгөө таних гэж тэнэж будилж тэмтжиж яваа хүн. Үг минь мөнх бие минь хэврэг болохоор үгээ хүргэж бусдад таниулах гэсэн эгэл хүн. Хийж бүтээхэд би гэдэг үгний утгыг таньж, учгыг тайлах чухал мэт санагдсан учир үзэг үсэг хоёрыг холбож сууна. Бүхэл цаг үед асуулт хэвээрээ хариулт нь тодорхойгүй би...  гэж хэн бэ гэж өдөр бүхэн өөрөөсөө асууж байгаарай...

Эх сурвалж baterdene.posterous.com

ISP - нүүд орон нутагт хөрөнгө оруулалт хиймээр байна

Би Ховд нутгийн хүүхэд. 2005, 2006 оны үед байхаа шилэн кабель орлоо гэж сонсоод их л баярлаж байлаа. Гэтэл одоо болтол Интернетийн Үйлчилгээ үзүүлдэг хувийн компаниуд олигтой хөрөнгө оруулж. сүртэй юм хийгээгүй хэвээрээ бахь байдгаараа. МиКом л байсан одоо ч байж л байна. 128kbps - ийн эрх нь 20гаруй мянга, 256 нь 70гаруй мянга /2009 оны үнэ болно/. gogo-с татсан ч адилхан rapidshare-с татсан ч адилхан. Монгол дотроо арай хурдан байж болдоггүй юм уу? МиКом нь төрийн өмчит компани юм шиг байгаан их хүнд сурталтай төвөгтэй үйлчилнэ. McsCom, CitiNet гээл хувийн дажгүй компаниуд яагаад сонирхохгүй байна вэ? Бага ч гэсэн, зах зээл нь байгаа шд. Байнга ашиг харж байх биш хаяа ч болов ард түмнээ бодож байвал зүгээрсэн. Юу ч гэсэн алдагдалтай л лав ажиллахгүй. Төр ч гэсэн энэ асуудал дээр анхаарал тавьж хувийн сектороо дэмжмээр байна. Залуучууд нь эрдэм ном сураад буцаад нутагтаа очиж амьдаръя гэхээр ядаж олигтой нет ч байхгүй шд гээл дургүйцдэг. Бүс нутгийн хөгжил эндээс маш их хамаарна. Хот хөдөөгийн ялгаа багасна бас дээрээс нь хотын төвлөрөл, хот руу чиглэсэн их нүүдлийг ч бууруулахад их ач холбогдолтой шүү дээ. Дэд бүтэц нь бэлэн болчоод байхад яагаад тэрнийг ашиглахгүй байна вэ?

Аз жаргалын эрэлд

Зовлон жаргал хоёрыг ялгаж, салгаж чаддаг хүн энэ хорвоод цөөн бололтой. Зарим хүний зовлон хэн нэгэнд хэзээ ч эдлэшгүй жаргал байхад, өөр нэгний дээдийн жаргал зарим нэгэнд хэзээ ч хүсэшгүй зовлон байдаг. Жаргал зовлон хоёр гэдэг хөшүүргийн дунд хүний амьдралд тэнцэртэй оршин байдаг гэлтэй. Жаргалыг эдлэе гэвэл түүний төлөөст зовлонг дав гэх нь ч бий. Хэт ташуурсан жаргал эцэстээ хэзээ ч дуусашгүй зовлонгоор ч төгсдөг.

 Аз жаргалын нууцыг тайлахад нэгэн түүхийг өгүүлье. Нэгэн наймаачин хүүгээ аж жаргалын нууцыг олуулахаар нэгэн ухаант мэргэн хүнрүү явуулжээ. Хүү яван явсаар цөлийн дунд нэгэн сайхан байшинд иржээ. Энэ байшин нь нөгөө ухаант мэргэний гэр байлаа. Бодсонтой харьцуулбал хүн хөл ихтэй амьтан хүн холхисон айл байлаа. Тэр хүү ухаант мэргэнтэй уулзаж асуултынхаа хариуг олох гэсэн боловч олон хүнтэй уулзаж байсан тул удаан хүлээхээр болжээ. Нэлээд хугацаа өнгөрсний дараа нөгөө ухаант мэргэн хүүтэй уулзаж чамд ямар асуудал гараа вэ? гэж асуужээ. Хүү аз жаргал гэж юу вэ? гэж асуухад. Би одоохондоо завгүй байна чи манай орд харшаар тойроод үзэж сонирхож байгаад хүрээд ир гэжээ. Харин явахад нь нэг халбаган дээр хоёр дусал тос дусаагаад үүнийг асгаж болохгүй шүү гэжээ. Хүү халбаган дотрох тосоо асгачихгүйг хичээн явж байгаад иржээ. Мэргэн хүн хүүгээс чи манай цэцэрлэгийг ажив уу, манай гоёмсог зурагнуудыг сонирхов уу гэхэд хүү тосоо асгахгүйн хичээж явсаар байгаад юуг ч ажиглаагүйгээ хэлжээ. Гэтэл мэргэн хүн тэгвэл дахиад яваад сайн хараад ажиглаад ир гэжээ. Энэ удаа хүү тэдний гэрийн үнэхээр сайхныг бахдан харж явжээ. Хүү ухаант мэргэн хүн дээр ирээд үзсэн харснаа бүгдийг ярьж өгч гэнэ. Мэргэн хүн хүүгээс тосоо яасан бэ гэхэд хүү орд харшийн харж явахдаа тосоо мартаад асгасан байлаа. Мэргэн хүн хүүд хандан аз жаргал гэдэг гадна байгаа сайн сайхныг ажиглаж байхдаа халбаган дахь тосоо асгахгүй байхыг л хэлдэг юмдаа гэжээ.  Аз жаргал гэдэг тэгвэл бүх зүйлийн зохицол байх нь. Хэлбэрээсээ хэтэрсэн зүйл л зовлон болж хувирдаг. Салхи элсэн манханы хэлбэрийг өөрчилдөгч цөл хэвээрээ л үлддэг. Үүнтэй адилаар л байж чадвал аз жаргалын нууцыг олж чадна.

Аз жаргалыг хэрвээ хэмждэг байсан бол эрүүл бас элэг бүтэн байхыг хамгийн дээд жаргал гэлтэй.

Аз жаргалыг хэрвээ сонгодог байсан бол эрдэмд шунах, зорисондоо хүрэхийг хамгийн гайхамшигтай жаргал гэлтэй.

Бичсэн : О.Бат-Эрдэнэ (сайн найз маань)

Ийм байдаг юм байна.

Хайр байсан, байгаа, байх ч зүйл ажээ. Хайр байгаагүйсэн бол Бетховений “Сарны сонет”, Шекспирийн “Ромео Жульета хоёр”, Сократын “Нууц”, бүтээгдэхгүй байсан биз. Гэтэл хайр гэж яг юу юм бол өдөртөө гэрэлтээд шөнөдөө харанхуйлдаг нар юм болвуу, өөрт нь дурлахаар хаяад явдаг сэтгэл юм болвуу, өөрөө ч мэдэхгүй байхад бусдыг боддог бодол юм болвуу. Гэтэл аль нь ч биш ажээ. Үүнийг би энэ насандаа битгий хэл ирэх үед ээ ч ойлгохгүй биз. Олон зууны хүмүүсээс олсноос олоогүй нь олон. Гэхдээ би нэг зүйлийг сайн мэднэ хайр хэзээч алга болдгүй өчигдөр байсан бол өнөөдөр байж л байдаг бас ирээдүйд ч хадгалагддаг гэдгийг ойлгосон. Хайр гэдэг цагаан сэтгэлийг хагацал гэдэг хар сүүдэр дагадаг. Хагацлаас л болж Бетховен насаараа ганцаараа амьдарч, Сартр Утопи хайрын онолоо боловсруулж, Пушкин дуэлээр амиа алдсан. Бичигдэх байдал нь 7хон үсэгтэй ч үйлдэх гамшиг нь хязгааргүй ажээ. Хамгийн үнэнд ойрхон зүйл өнгөрсөн үеийн түүх л байдаг. Түүх хэзээ ч худлаа хэлэлгүйгээр дахин дахин давтагдсаар  үргэлжилсээр байдаг. Харин хүн гэдэг нэг нэгэндээ гомдсоор байгаад дахин давтагдахгүй гэдгээ мэдэхгүй л өнгөрөх юмдаа...


Бичсэн : О.Бат-Эрдэнэ (сайн найз маань)

КТМС - ийн талаар

Энэ сургуульд 4 дэхь жилдээ сурч байгаагийн хувьд сургуулийнхаа талаар сайн мууг нь бүгдийг нь л өөрийнхөө бодол дүгнэлтээр бичихээр шийдлээ. Анх 2006 онд КТМС гэдэг сургуулийг мэдэх нь байтугай бараагий нь ч хараагүй байхдаа зарим нэг хүмүүсээс сонссон сургаар л МИУС, МУБИС гэх мэт сургуулиудаас илүү гэж үзээд сонгоод орчихлоо. Анхны семистер үнэндээ юу болоод байгааг ч ойлголгүй өнгөрч билээ. Орчиндоо дасах, нутгаа гэрээ бас эмээгээ санах гээд асуудал зөндөө байв. Хамгийн таалагдаагүй зүйл нь анги гэж бараг байхгүй хоорондоо дотносож танилцах ч гүй яваад байгаа нь байсан Азаар би 10н жилийн найзтайгаа хамт сурдаг байсан болохоор арай гайгүй байлаа. МИУС ангиараа хичээлдээ суудаг гэдгийг сонсоод тийшээ ордог байж ч гэж боддог байж билээ :). Манай сургуулийн нэг сул тал нь тэр , анх юугаа ч мэдэхгүй байгаа хүүхдийг дэндүү сул чөлөөтэй мөн найз нөхөдгүй болгодог. Маш их ганцаарддаг дээрээс нь хичээл их хүнд болохоор ихэнх хүүхдүүд санаагаар унаж эхэлдэг. Ангиараа бужигнаад явбал арай л гайгүй шүүдээ. Зиа эхэн үедээ миний хувьд ийм л байлаа.

Мэдээж би сургуулиараа бахархдаг хаана ч хэнд ч би КТМС-д сурдаг гэж хэлэхдээ нүүр бардам байдаг. Гэхдээ яг амьдрал дээр юу болж байна вэ? Сургалт, орчин ямар байна вэ?

Сургалтнаас эхлэе : - Манай сургуулийн хичээл товчхондоо лекц, семинар, лаборатори, бие даалт гэж явагддаг. Сургалтны хамаг цөм нь багшид байдаг. Багш тэр хичээлийг яаж зааж байгаагаас бүх зүйл хамаардаг. Гол нь сэтгэлээсээ л заах юм шиг санагддаг зүгээр л ажил олдохгүй болохоор нь багш болчихсон хүмүүс манай сургуульд нэлээдгүй байна. Ойролцоогоор 50% нь.

За тэгээд сайн заадаг багш байлаа гэхэд сургалтын хөтөлбөр нь нэг л таалагдахгүй байгаа юм. Бид нар гэж нэг л их мэдлэгтэй хүмүүс яс юман дээр манай нэг багшийн хэлснээр мэддэггүй хэл байхгүй бас мэддэг хэл байхгүй л төгсдөг. Одоо би төгсөөд шууд ажил дээр гараад код бичнэ гэвэл тэрэн шиг худлаа юм байхгүй. Бид юуг ч маш сайн сураад төгсдөггүй Java, DotNet, C, CSS, HTML, Lisp, VB, C# гээд үзээгүй юм байхгүй гэвч гол асуудал энэнд л байна. Багш нар ч үүнийг хүлээн зөвшөөрдөг. Тэгээд яагаад засч болдоггүй юм бэ гэхлээр дарга нар л мэднэ шүүдээ гэдэг. Дарга нар нь гэж нэг амьдралаас тасархай нөхдүүд ямар хичээл ямар хөтөлбөрөөр орохыг мэддэг бололтой.

Сургалтын хөтөлбөрөөс их зүйл шалтгаалдаг нь мэдээж. Гэхдээ хувь хүнээс бүр их зүйл шалтгаална. Юу ч сураагүй мөртлөө сайн дүнтэй, хичээлдээ уналгүй яваад байж болдог. Харин яг чухал зүйлээ сайн суръя гэсэн хэд нь бусад хичээлээ орхиод дүн нь ихэнхдээ муувтар байдаг. Мэдээж бүгдийг нь амжуулаад явдаг хүн байгаа лда. Тэгэхээр дүн юуг ч илтгэхгүй . Тэр хүн юм сурах үнэхээрийн эрмэлзлэлтэй байжийж л манай сургуулиас мэдлэг олж авна. Амьдрал ийм л байна хэн ч чамайг сайн сур хичээлээ хий гэж албадахгүй хичээлдээ унаад дахиад сурвал сургуульд л сайн хэрэг. Мөн доод курсынхны гаргадаг нэг алдаа бол дээд курсынхнаасаа асуухаас эмээдэг ичдэг байдал, би л лав тийм байсан. Харин одоо хүн юм асуувал жаахан мэддэг юм байвал хэлээд өгчих юмсан гэдэг хүсэл их байдаг боловч асууж байгаа хүүхэд бараг байдаггүй.

Маш сайн сургалтын хөтөлбөр боловсрууллаа гэж бодъё гэвч эцсийн эцэст тэр хичээлийг заадаг багшаас л бүх зүйл шалтгаалдаг яагаад гэвэл 90минут өрөөнийхөө хаалгыг хаагаад хүүхдүүдэд тоглоом ярьдаг ч багш байдаг. Ямар ч хяналт байдаггүй бид нараас энэ багш ямар зааж байна огт асуудаггүй. Ноднин нэг удаа төв ТИС-ээрээ нэг санал асуулга авсан үр дүн нь харагдахгүй л байна. Зөвхөн багшаасаа болоод хичээлдээ унаж байгаа хүүхэд зөндөө байна. Ялангуяа лаборатори бол ихэнхдээ ямар ч үр дүнгүй өнгөрдөг. Зарим нэг багшийг бүр дуудаж даллаж байж арай гэж хийсэн зүйлээ үзүүлдэг харин тэр багш тийм завгүй хичээлээ заадаг юм уу гэвэл үгүй тоглоом тоглоод л сууж байдаг. Гэтэл энэнд хэн ч санаа тавьдаггүй тэр захирал, сургалтын алба огтхон ч бид нартай энэ талаар ярилцдаггүй.

Ер нь сургуулийн хамгийн гол зорилго нь бид нарыг сургах биздээ гэтэл тэд тэр зорилгоо мартаж орхисон байдаг. Сургууль дээр хүртэл хүнд суртал байдаг уул нь бид нар хэрэглэгч шүүдээ. Дуугүй явсаар байтал сургуулийн захиргааныхан, зарим нэг багш нар бүр даварчихсан. Энэнд бидний ч буруу байгаа лдаа. Сайны хажуугаар саар гэгчээр, саарын хажуугаар сайн зүйл ч гэсэн байнаа. Миний хичээл заалгасан багш нараас гарын таван хуруунд багтахаар сэтгэлээсээ , гоё заадаг багш нар байдаг. Тэд нар бүх хичээлийг ордог байсан бол ч ...


Сургалтын орчны хувьд манай бүх мэргэжлийн хичээл ордог байсан 202тоот лабораторийн ихэнх компьютер нь эвдэрцэн лабрант (дуудлагаараа л биччихлээ бараг буруу байхаа) эгч янзлах гэж хичнээн гүйгээд ч үнэндээ нэмэргүй. Захиралаас солихгүй юм уу? гэж асуухаар 4жилийн хугацаатай байдаг юм хугацаа нь болоогүй гэх. Гэтэл 18 сард компьютер бүрэн өөрчлөгдөж байна шүүдээ цаана чинь. Харин энэ жилээс шинэ лаб нээсэн нь сайшаалтай бидний дүү нарт л хэрэгтэй юмдаа. Гэхдээ мэргэжлийн хүмүүс болох бидний лаб арай л ийм байдаггүй болов уу гэж бодоод байгаам. Би гадаад энэ тэр явж юм үзэж нүд тайлаагүй лдээ гэхдээ л зүгээр хар ухаанаар бодоход ширээ болгонд процессор тавих хэрэг байгаа ч юм уу даа. Тэрний оронд нилээн гайгүй ганц сервер суурилуулчаад хэдэн дэлгэц тавьчуул үнэ нь ч хямдхан тусмаар юм шиг санагдаад байгаам.


Зиа тэгээд тоочоод байвал бэрхшээл зовлон дуусахгүй нь ямартай ч энэ сургуулийг төсгөнө. Төгссөн хойноо нэр хүндийг нь хөөдчихгүй л явахыг хүснэ...


Эцсийн эцэст юм сурах эсэх нь зөвхөн хувь хүнээс л шалтгаална. Тийм болохоор интернет гэдэг сайхан зүйлийг зөв зүйлд зориулан сайн сурч, сайн хүн болж Монголынхоо хөгжилд жаахан ч болов нэмэр болцгооё найзуудаа !!! Амжилт хүсье. Цаг гаргаж уншсанд баярлалаа. Шүүмж, сайшаал байвал сэтгэгдлээ үлдээгээрэй :)

Тогтолт үзсэн минь

Хүнд хэлэхэд ичмээр ч юм шиг бахархмаар ч юм шиг гэхдээ яагаад ч юм бичмээр байна. Хотод 3 жил сурахдаа өчигдөр л анх удаа “ЮБ палас” орж үзлээ. Их ч гоё тоглолт үзлээ гэгээлэг, хуучинсаг бас шинэлэг. “ЮБ палас” – д орж үзэх гэсэндээ ч би ч тоглолт үзэх гэсэндээ ч биш Үлэмжбилгүүн гэдэг хүүгийн эмчилгээний зардалд зориулсан “Эргэн дурсахуй хандивын гараа сунгаж байна” нэртэй хандивын тоглолт болохоор л үзсэн юм.

Цөөхөн хүн үзсэн ч гэсэн бүгд сайхан сэтгэл өвөртлөн ирсэн учраас дотор хүйтэн байсан ч уур амьсгал халуун дулаан дуулж байгаа хүмүүс нь сэтгэлээсээ дуулж байсан учраас даарах ч зав гарсангүй. 7 цагаас эхлэнэ гэсэн боловч би найзтайгаа 7:30 гэж очлоо. Гэтэл тоглолт эхлэх нь байтугай эрт ирсэн хүмүүс билетээ зарчаад явмаар байна хямдхан авчихаач гэсээр угтлаа. Юу гэж тэднээс авахав тэр жаахан хүүхдэд л туслах гэж ирсэн болохоор авдаг ёсоор нь кассаас нь авна гэж найздаа зөрүүдэлсээр билетээ авлаа. Ажилтай болсон юм бол зүгээр л 7000 төгрөг хандивлачихаад явчихаач гэж хэлмээр л байлаа. Зохион байгуулж хүмүүс нь ч гэсэн ийм сайхан зүйл санаачилчихаад ямар сэтгэлгүй хариуцлагагүй ханддаг юм гэж бухимдсаар бас л хүлээх хэрэгтэй боллоо. Уур амьсгал нэг л биш болоод явчихлаа аль болох цагийн талаар бодохгүйг хичээн 30 мин – г арай чүү өнгөрөөв.

Ороод суусан чинь цөөхөн ч хүнтэй энэ ер нь юу л болоод явчхавдаа гэж бодогдлоо. Харин эхний дуучин гарч ирээл дуулахад байдал шал эсрэгээр эргээд нэг л гоё болоод явчив. Ээлж дараалан ээж аавын минь идэр үеийн домог болсон дуучид мэддэг мэддэггүй заримы нь сонсоо ч гүй сайхан сайхан дуунуудаа бидэнд сэтгэлд зүрхнээсээ зориулсан. Дуулсан дуучид бүгдээрээ 40 хол гарсан ихэнх нь 50 гаран насны хүмүүс гэхэд бүгд л яг залуугийнх шигээ цог жавхаатай овор ч үгүй ер нь хөгширдөггүй юм болов уу гэж бодогдохоор сайхан дуучид хөгжимчид байна. Тэд нар яг л залуугийнх шигээ залуудаа зохиосон хайрын тухай дуугаа сэтгэл догдлон дурсамжаа сэргээн байж дуулсан.

Урлагийн хүмүүс, ихэнх хүмүүс магадгүй бүх хүмүүс залуу насаараа л залуугынхаа гэгээтэй, гунигтай бас сургамжтай дурсамжаараа л амьдардаг болов уу гэлтэй. Залуу хүн гэж хүсэл мөрөөдөлтэй хүнийг хэлнэ гэдэг шүү дээ. Юутай маш сайхан тоглолт үзэн, орж үзээгүй газраараа орон, найзаасаа их сайхан мэдээ сонсож бүх стресс тайлагдсан сайхан тиймээ сайхан өдөр болж өнгөрлөө гэж.

Микро - нд

Өнөөдөр 12-14 ажил дээрээ өдөржингөө л суулаа хийсэн юм бага баахан нетеер хэслээ. Найзындаа очиж буу халж хоночихоод ажил руугаа явахаар микро - д суулаа. Хол ч гэж жигтэйхэн юм юм бодоол явж байлаа микро л болсон хойно буудал болгон дээр л зогсож хашгираад л. Удаад байхаар нь уур ч хүрэх шиг, хүйтэн өвлөөр хэцүү ч юмуу даа бид нарыг л ажил амьдралтай нь холбох гэж яваа шүү дээ гэж өрөвдөх ч шиг. Хаана ч билээдээ хороололд байхаа нэг буудал дээр зогстол нэг 3,4 - р ангийн л бололтой эрэгтэй хүүхэд ахаа хаана ч гэнээ нэг газар очих уу хэдээр явах вэ ? гэтэл кондуктор залуу за чи суу суу гээд нөгөө хүүхдийг үнэгүй авч явсан юм. Хүүхэд үнэгүй тээвэрлэнэ энэ тэр гэсэн хууль дүрэм байдаг эсэхийг сайн мэдэхгүй байна лдаа. Гэхдээ л тэр ах үнэхээр сайхан сэтгэл гаргасан. Ийм л хүний ажил үйлс нь бүтэмжтэй амьдрал ахуй сайхан байдаг байх да.